Hoe verder je kijkt, hoe meer je ziet. 400 meter lang is de speelplek van Bambie op het Over het IJ festival, dat dit weekend op de NDSM-werf van start is gegaan. De 15 jaar oude mimetheatergroep speelt er hun eerste locatievoorstelling, getiteld Het vermoeden dat we door moesten.
Hierin maken Paul van der Laan en Tjebbe Roelofs een van de langste opkomsten ooit, zowel qua lengte als qua tijd. Als de twee goed en wel voor hun publiek staan, is de voorstelling alweer voorbij.
Het publiek zit op een straathoek van de Ms. Oslofjordweg. Links staan dichtgetimmerde afbraakpanden, rechts het gloednieuwe hoofdkantoor van de HEMA. Nu en dan rijdt er een auto. Automobilisten beginnen nerveus te toeteren, zodra ze merken dat ze dwars door een theatervoorstelling rijden.
Nu is er op het tribunetje na, niets waaruit op te maken valt dat Bambie hier theater staat te maken. Alle toeschouwers hebben een koptelefoon gekregen, waarop zeegeluiden klinken en na een tijdje ook twee stemmen. In de verste verte verschijnen twee figuren.
Deze twee oude mannetjes slenteren door het landschap en keuvelen over de voorbij zoevende auto’s, een aansluiting die ze willen halen en alle veranderingen in de omgeving. Ze doen denken aan Vladimir en Estragon uit Wachten op Godot, alleen wachten ze niet, maar wandelen ze. Toch gebeurt er weinig.
Ja, ze ontmoeten een gek, oud vrouwtje (Klaske Bruinsma), dat door de berm struint en takken en bouwmateriaal verzamelt. ‘Is dit nou een ontmoeting?’ vraagt een van de twee zich af. Niemand heeft een idee.
De tekst en regie van Marijn van der Jagt laten veel vragen open. Te veel. Halverwege, als het effect van locatie is uitgewerkt, blijft een beetje langdradig locatieproject over.
Dat geldt niet voor Eindland van theatergroep Echo en productiehuis Generale Oost. Actrices Anna Schoen en Lotte Dunselma spelen deze postapocalyptische fabel in het water.
Aan het einde van de IJ-helling, waar ooit niet al te kleine boten te water werden gelaten, ligt een brakke poel. Hier drijven ze rond op een groot rommelvlot. Al boerend en scheldend duiken ze de verroestte resten van een beschaafde wereld op.
De tekst van Jibbe Willems gaat over toekomstige primitievelingen. Ze leven naar het woord van de stamoudste, raken zomaar zwanger en gaan onverwacht dood. Alle afval overal en de felle graffiti rondom het speelveld maken van Eindland een mooi vormgegeven en rauw toekomstportret.
Ook al is het verhaal soms wat voorspelbaar, het fysieke spel van de actrices houdt de voorstelling energiek en verrassend. Met bloedende knieën en door en door doorweekt blijven ze tot het bittere einde Willems bloemrijke tekst opboeren. De live gespeelde pianomuziek van Daan Hofman contrasteert mooi.
Dit soort locatietheater in een stadse omgeving is een specialiteit van Over het IJ. Het festival programmeert ook voorstellingen in de Tolhuistuin en op het Centraal Station van Amsterdam. Hopelijk wordt daar ook verder gekeken dan de locatie lang is.

• Herien Wensink / Magisch kijkje in mythische wereld – NRC

[..]
Nee, dan Eindland van Jibbe Willems in de regie van Roeland Hofman. Dit is de gedroomde locatietheatervoorstelling, die met gebruik van de vervallen industriële omgeving een bizar maar consequent universum schept. Een stinkende, walmende, apocalyptische wereld treffen we aan; onze beschaving is aan vervuiling ten onder gegaan. Wat van de mens resteert is een primitieve stam, geregeerd door bijgeloof en gevormd naar een kastesysteem.
Twee zussen, actrices Anna Schoen en Lotte Dunselman, zijn belast met de taak van het ruimen van onze rommel, en dat doen ze ploeterend in een dampende poel brak water, giftig groen verlicht. Ze boeren en spuwen en spreken verbasterd archaïsch Nederlands, een wonderlijke mix van Afrikaans, Twents, Brabants en slang. Hoewel de tekst vaak aards, plat en grof is, gaat er bijna een buitenaards soort poëzie vanuit.
Mooi aan Eindland is ook de boodschap. Wat maakt de mens mens? Dunselman hunkert naar kennis. Als onverwachts muziek klinkt, moet ze wel dansen, al begrijpt ze niet wat dat is. En als haar zus sterft, ontstaat als vanzelf een afscheidsritueel. Kennis, kunst en liefde – dat zijn de dingen die ons menselijk maken. Dat is waar de beschaving begint.

Terug

• 1 t/m 17 juli 2011 (m.u.v. 11 juli) Over het IJ festival

In 2011 maakten we opnieuw een voorstelling voor het Over het IJ Festival Amsterdam. Als locatie kozen we na lang zoeken een enorme scheepshelling die eindigt in het IJ en uitkijkt op de stad Amsterdam. Wikke van Houwelingen was wederom onze vormgever. Vervolgens vroegen we Jibbe Willems voor het schrijfwerk. We wilden een fragmentarische, collageachtige voorstelling maken die helemaal zou ontstaan, geïnspireerd op de locatie. We begonnen dus niet met een af verhaal en een kant en klare tekst maar het grootste deel van de voorstelling moest op locatie gemaakt worden. Hetzelfde gold voor de muziek, die uiteindelijk live op locatie gespeeld werd door Daan Hofman. Voor het overzicht en de verbinding tussen de verschillende disciplines vroegen we Roeland Hofman voor de regie.

• Lotte Dunselman & Anna Schoen / concept – spel
• Jibbe Willems / tekst
• Roeland Hofman / regie
• Wikke van Houwelingen & Marloes van der Hoek/ decorontwerp
• Daan Hofman / soundtrack
• Lieveke op ten Berg / flyer – poster
• Rob Daanen / techniek
• Raoul Copier & Bert Hadders / met dank aan

Terug

Terug

<juli 2011>

De wereld is vergaan en niemand weet meer hoe dat
is gekomen. Zijn de gelukszoekers door de poorten
heen gebroken? Hebben de hedonisten de laatste
kruimels aarde opgevreten? Is het leven simpelweg
failliet gegaan of heeft de wereld in een poging
zich schoon te wassen zichzelf met een nieuwe
zondvloed door het afvoerputje gespoeld? Er is
nauwelijks herinnering meer, dus niets dan leegte
is de toekomst. Een toekomst die onbestemd is,
onbekend is, bevolkt wordt door rondscharrelend
leven uit heden en verleden, doorgeëvolueerde
wildgroei die zich bezig houdt met overleven en
de grote vragen over wat dat dan is, dat leven.

                   
• Credits
• Foto’s
• Recensies

Het toneel is nog leeg en in spaarzaam licht gehuld. Een paar schijnbaar onbeduidende rekwisieten nemen bescheiden hun plek in: een bierflesje, een mondharmonica en een metronoom in ruststand. En dan opeens blijkt de voorstelling toch begonnen te zijn. De actrices komen op. Maar er ís iets, met die opkomst… Komt het doordat ze zo heel gewoontjes door de zijdeur naar binnen komen? Heeft het iets te maken met de kennelijke aarzeling die bezit van hen neemt zodra ze in het toneellicht staan? Is er sprake van een eigenaardig contrast tussen de wankelmoedigheid die we waarnemen en de fraaie galajurken, de perfecte kapsels en de uitgebalanceerde maquillage van deze twee jonge diva’s?
Dit soort vragen en aarzelingen zullen ons als kijker blijven achtervolgen, gedurende het kleine uur dat ‘Schraapzucht’ in beslag neemt. Steeds opnieuw zullen we iets verwachten, zullen we op iets rekenen – maar het zal niet komen – of het komt wel, maar het krijgt niet de functie van een bouwsteen in een herkenbare constructie.
Lotte Dunselman en Anna Schoen zijn zeer bedreven in de bijna-handeling, in de actie die doodloopt in een impasse, in het gebaar dat op een vervolg blijft wachten. Wat zij maken is als een fraaie tekening die half uitgegumd is, als een goed gesprek waarvan alleen nog maar de echo is te horen.
Juist doordat we iets essentieels niet mee zullen krijgen zijn we aangewezen op wat er wél is, daar op dat toneel – en dat blijkt toch heel veel te zijn. We zien een zwijgende verstandhouding, we zien pogingen tot gezamenlijk handelen. We zien existentiële eenzaamheid, we zien verdriet en troost, escapisme en aanvaarding, we zien zwakte en levenskracht.
‘Schraapzucht’ is minimalistisch theater, dat zijn kracht ontleent aan de zorgvuldigheid en het bewustzijn waarmee alle handelingen worden verricht. ‘Schraapzucht’ biedt geen afgerond verhaal, geen in fraaie woorden en treffende beelden vervatte fictie – maar het laat wél twee zelfbewuste, eerlijke vrouwen zien die met hun spel een wereld aan mogelijkheden en een rijkdom aan denkbare verhalen openen. Een intense verstilling, een actieve rust die zeker past bij het middaguur waarop het stuk  gespeeld wordt.

• Maartje den Breejen / ’Schraapzucht’ is de leegte voorbij – Het Parool

Kunst, dinsdag 11 maart 2008

We zitten bij de mimevoorstelling Schraapzucht. Twee vrouwen kijken minuten uitdrukkingsloos de zaal in. Waar hebben we dit eerder gezien?
Bij Einde oefening van Watergat in de regie van Roy Peters. Daar staan drie mannen op een glimmend blauwe vloer, die met uitgestreken gezichten naar elkaar kijken. Soms naar de één, dan weer naar de ander. En ook bij Vloed in de regie van Roy Peters. Drie zeemeerminnen op het toneel hullen zich in stilwijgen. Ze staren in de verte, als mediterende boeddha’s. En we zagen het in de voorstelling Laten we flink zijn door en van Sanne van Rijn en Roy Peters. De man en de vrouw gaan tergend langzaam zitten achter een tafeltje
en kijken bedremmeld de zaal in.
Niet toevallig tekende Roy Peters (samen met Ton Heijligers) bij Schraapzucht voor de eindregie. Je hebt de absurdistische fysieke mime in de mannelijke variant van Bambie en in de vrouwelijke variant van Boogaerdt/Van der Schoot. Je hebt de tekstmime van groepen als Nieuw West en Carver. Je hebt de poëtische mime van Boukje Schweigman. En je hebt de minimalistische mime waar Roy Peters en Sanne van Rijn patent op hebben.
Beide theatermakers hebben in dit genre prachtige voorstellingen gemaakt, die eerder doen denken aan levende kunstwerken dan aan theater. Maar de truc van uitdrukkingsloos de zaal in kijken, teneinde de mens in al zijn emotionele naaktheid te tonen, werkt toch echt niet meer. Zelden was tijdens een voorstelling zoveel tijd om na te denken over een boodschappenlijst. Nu lijkt het misschien zo dat Roy Peters als enige verantwoordelijk is voor de voorstelling. Maar Lotte Dunselman en Anna Schoen hebben Schraapzucht verzonnen.
Wat doen ze nog meer dan kijken naar elkaar en het publiek? Niet veel. De vrouwen lopen rond in avondjurk. De een huilt, de ander rookt bijna mechanisch een joint, of drinkt een fles bier leeg alsof het een yoga-oefening betreft.
Ze hadden bijna net zo goed helemaal niet kunnen opkomen om iets te melden over de leegte van het bestaan.

• Janneke Robers / Leegte te overtuigend in Schraapzucht – Theatercentraal

26 maart, Bellevue, Amsterdam

Beeldtheater op zijn soberst. Twee actrices, een flesje bier, een mondharmonica en een metronoom zijn de enige elementen op het podium. Theatermakers Lotte Dunselman en Anna Schoen beelden in ‘Schraapzucht’ geen verhaal uit. De voorstelling bestaat bij de gratie van enkele simpele handelingen.
Een beetje beduusd loopt een vrouw in een avondjurk het toneel op. Minutenlang kijkt ze naar de deur van waaruit ze kwam. Het is niet duidelijk waarop ze wacht. Naarmate de tijd verstrijkt, verandert haast onmerkbaar de expressie in haar gezicht. Beduusd wordt meer afwachtend, of juist observerend en daarna weer verward en een tikkeltje rusteloos. Het blijft onpeilbaar en is nooit eenduidig.
‘Schraapzucht’ heeft veel, heel veel momenten waarop schijnbaar niets gebeurd. Het zijn de details die op moeten vallen in deze leegte. Echter, het eerste kwartier trekt het publiek en hun reactie op dit “niets-doen” meer aandacht dan wat er op het podium gebeurt – twee actrices die elkaar aankijken. Mensen wiebelen in hun stoel, er wordt gekucht, een neus gesnoten en iemand zet nog snel even een mobiel uit. Het is ongemakkelijk naar een stil beeld te kijken.
Men dwaalt af. Gelukkig keert, met het verstrijken van de tijd, de rust terug in afwachting wat wellicht, of wellicht niet, komen zal. Mindfullness, kort door de bocht betekent dit de volle aandacht hebben voor wat je nu doet, is de beste omschrijving van wat de twee actrices op het toneel doen. De een blaast een deuntje op een mondharmonica, de ander windt vervolgens tergend langzaam een metronoom op. Stilte neemt de plaats in van grote gebaren en verhaal. Hierin valt ieder geluid op. Het tikken van de lichtspots boven het toneel, de klank van hakken op de houten vloer, het wegklokken van bier, zelfs de vrachtwagen die langs het theater rijdt, klinkt luid. Ook gedachten zijn duidelijker aanwezig in stilte. In eerste instantie gaan die nog over de voorstelling. Hoe reageert Dunselman op Schoen? En andersom? Is er niet toch een eenduidige expressie af te lezen van de gezichten? En daarmee een verhaal in hun relatie tot elkaar? Maar al snel dwalen de gedachten, net als in het begin, weer af.
In een wereld die overheerst wordt door een continue stroom van prikkels, is de keuze voor minimalistische theater niet nieuw. Toch blijft het gewaagd. Hoever kan je als maker de prikkels terugdringen zonder dat de aandacht verslapt? ‘Schraapzucht’ heeft duidelijk moeite de juiste balans hierin te vinden. Het is niet zozeer de leegte, als wel de emotieloosheid van de handelingen die de voorstelling parten doet. Door het weglaten van alle context zijn ze doods geworden en nodigen niet uit de fantasie de vrije loop te laten. Zonde, want niets is heerlijker dan even uit het dagelijks haasten te stappen en naar een halfuurtje verstilling te kijken.

Terug

18-02-2005

Men had ons laten weten dat de toeschouwer bij een theaterstuk van Sanne van Rijn soms harder moet werken dan de acteurs en dat liet de workaholic in ons zich geen twee keer zeggen. We trokken naar “Omvallen” voor een stevig rondje interpreteren, contempleren en zonodig vlijmscherp dissecteren, maar al gauw moesten we onze hoop laten varen op een voorspoedige afloop van al dat arbeiden: hoe we ook probeerden, aan wat de twee gemaskerde, in identieke zwartwitte jurkjes getooide vrouwen op de bühne uitspookten, konden wij geen touw vastknopen.
De interpretatie ligt in “Omvallen” in het decoderen van het visuele. Er wordt door de hoofdrolspeelsters namelijk geen woord gesproken. Je moet het hebben van hun tot in den treure herhaalde handelingen, het geschuifel door de kamer van hun huisje en het leven dat ze er met elkaar delen. Dat leven kent een aantal weerkerende patronen. Koffiekopjes brengen. Licht aan en uit. Plaatsnemen op een stoel. Deur dicht. Muziekje aan. Kijken uit het raam. Kopje terug weg. Plantje water geven. En ga zo maar door. Maximaal tien handelingen krijgen we te zien, die de hele tijd in andere combinaties getoond worden en zo nieuwe betekenis krijgen.
Je moet uiteraard voorbij het zichtbare kijken. Grijs bloemenpapier aan de muren, is dat het alledaagse, het vervlogen verleden in zijn bloei verstorven? Of is het gewoon slechte smaak of afprijzing bij de Gamma? Wat net gebeurde voortdurend ongedaan willen maken, dat is repetitiviteit, de mens die tegen beter weten in slechts de consequentie is van zijn voorgeprogrammeerde natuur. Een natuur die eenzaamheid tracht te bestrijden, die node een kompaan zoekt. De vrouwen kijken elkaar amper aan, lopen elkaar voorbij. In het leven is er nauwelijks tijd voor echt samenzijn. Er dienen te veel rituelen opgevoerd, die alle hun tijd in beslag nemen. Kostbare tijd die voor een groot deel verloren gaat, omdat mensen al te vaak niet of verkeerd inspelen op elkaars handelingen..
“Omvallen” laat weinig zien en rekent dus volop op actief kijken van de toeschouwer. Maar het creëren van een gemeenschappelijk mentaal spanningsveld tussen spelers en publiek verloopt niet altijd even vlot. Mensen schuifelen zenuwachtig in hun stoel. Ze lachen, maar met mate en enigszins omdat er niets anders opzit, wachtend op wat misschien niet zal komen. Ook wij blijven tot het einde van het stuk meegaan in het spel, maar een aha-erlebnis blijft achterwege. Voer voor doorwinterde puzzelaars.

• Rob Nederpelt / OMVALLEN : toneel dat je bijblijft – Eindhovens Dagblad

Wie naar werk van Sanne van Rijn gaat kijken, moet zijn haastgevoel thuislaten, want in de wereld van deze theatermaakster heersen traagheid en herhaling. Een plot is er niet, ontwikkeling is zo goed als afwezig. Wat van Rijn maakt, heeft veel van een performance en toch is het toneel, in pure vorm. Er zijn mensen die niets moeten hebben van haar ongewone voorstellingen, op misschien het ontroerende “Zwanenmeer” na. Toch is haar werk interessant, zeker nu ze in haar beeldtaal wat meer rekening lijkt te gaan houden met de toeschouwer. Van Rijn maakte een viertal voorstellingen voor de Eindhovense toneelgroep ZT/Hollandia, maar haar nieuwste wordt alvast geproduceerd door NTgent, het gezelschap waar Hollandia’s artistiek leider Johan Simons binnenkort naartoe verhuist. Ook Sanne van Rijn gaat mee naar Gent.
In Omvallen zien we twee bijna identieke meisjes die in een verkrampte symbiose leven. Ze hebben allebei een poppenmasker voor, waardoor hun gezichten er wezenloos uitzien. Ze spreken geen woord en communiceren ook verder nauwelijks. Beiden zijn in dezelfde zwartwitgestreepte jurkjes gekleed. Ze lopen met geknikte knieën en gebogen nek. Ritmisch klikken hun hoge hakken op de houten vloer van het gebloemde  miniatuurhuisje. Eindeloos zijn ze in de weer om de thee op tafel te krijgen. Kopje wordt opgebracht, kopje wordt weer afgevoerd. Nog een kopje, theepot erbij, weg kopje, plotseling een gieter. Zo gaat het heel lang door en net als je als toeschouwer in een trance wegzakt wordt er onverwachts op de deur geklopt. Paniek! De orde is in gevaar. Het lijkt daarna slecht af te lopen, maar gelukkig is er niets onherstelbaars gebeurd en dan is er zelfs een moment van tederheid.Van Rijn laat ijzersterk zien hoe vreselijk mensen opgesloten kunnen zitten in hun kleine bedompte leventje. Ze doet dat met een beeldend vermogen dat een lange indruk op je netvlies achterlaat en bovendien zit er humor in haar choreografie. De twee speelsters voeren haar wensen bewonderenswaardig uit, consequent tot in de details. Het wil maar niet gezellig worden bij deze teaparty, maar ja, daar is toneel ook niet voor bedoeld.

• Guido Lauwaert / Schone schijn – De Tijd

12-11-2005

Met een gezicht zonder enig spoor van emotie herhalen Lotte Dunselman en Anna Schoen als huisvrouwen de rituelen van de dag. Ze dragen een masker, en dat is logisch, want wie doet dat niet? De koele maskerade van het gezinsleven wordt daardoor versterkt. Zelfs als er iemand in huis omvalt, verandert dat niets aan de emotie van het moment. Er wordt bovendien geen woord, geen zin gezegd. De voorstelling ‘Omvallen’ heeft iets van een stripverhaal met blanco tekstballonnen. Elke toeschouwer moet die zelf invullen. Een bevel van regisseur Sanne van Rijn, die de toeschouwer als een deel van het geheel beschouwt.De opeenvolging van stil-levens is een waarschuwing voor het gevaar dat mensen marionetten worden, als ze de dagelijkse gewoontes gaan cultiveren tot ‘Schone Schijn’. Die schone schijn wordt benadrukt door een smetteloos bloemetjesbehang, een keukentafel en twee stoelen uit een meubelpaleis en een identieke kledij.
Kapsel
Ze zijn verschillend, de huisvrouwen, aan hun kapsel te zien, en toch gelijk, want elke beweging is voorgeprogrammeerd en geplukt uit de damesbladen. Door de reportages die druipen van betweterij, aangevuld met foto’s waaraan geen vlekje kleeft, wordt elke menselijke verbeelding verbannen. Leef zoals wij het u zeggen en tonen, en uw geluk is gegarandeerd. Niets is minder waar, uiteraard. Het leven is een aaneenschakeling van verrassingen en wie die bestrijdt of verbant, is gedoemd te veranderen in een robot, en zal nooit omvallen van verbazing.
Dat Sanne van Rijn voor twee huisvrouwen heeft gekozen, is niet meer dan logisch. De vrouw is de dragende kracht in het huishouden. Elke vrouw – ook die met een job buitenshuis – is tegelijk huisvrouw en vorst. En de keuken is haar troonzaal. De keukentafel als centraal gegeven in wereldberoemde kunstwerken geven de regisseur van ‘Omvallen’ gelijk in de keuze van haar slagveld. Waarop zij geen bloedbad vertoont, maar een driedimensionale stille film, met dank aan de kunstvorm Dada, de films van Jacques Tati en het bekendste huishoudartikel van het netste en dus vervelendste land ter wereld, Zwitserland. Een huishoudartikel (en het land) dat Orson Welles in de film ‘De derde man’ vernedert: de koekoeksklok.De koekoeksklok hangt prominent in beeld en roept om de minuut. De roep wordt voorspelbaar, maar blijft toch verrassen. Zoals alles in de productie. De verrassing is de krachtbron van de voorstelling. Eén schoonheidsfout. Ruim halverwege de voorstelling stapt een van de vrouwen uit het decor en bekijkt de keuken vanuit de ruimte tussen het publiek en het speelvlak. Een mislukte stijlbreuk, die de voorstelling gelukkig niet belast.

• Mirjam van der Linden / Enorme impact van een groene gieter – Volkskrant

15-02-2005

Plastic maskers (onschuldige poppengezichtjes) verbergen de gelaatsexpressie van de twee vrouwen achter een starre vorm, en maken haar onecht. Net als in “Het Zwanenmeer” (voor bejaarden) en “Vormsnoei” (voor Japanners) neemt theatermaker Sanne van Rijn in “Omvallen” opnieuw de gestileerde, onpersoonlijke buitenkant om iets te zeggen over de bewogen, individuele binnenkant.
In “Omvallen” is alles vorm. In twee identieke, wit-zwart gestreepte jurken sloffen Lotte Dunselman en Anna Schoen op pumps door de huiskamer die volledig bedekt is met grijzig bladerenbehang. Hun jonge, vrouwelijke aankleding vloekt met hun oude manier van lopen, de hele voorstelling lang met licht gebogen knieën.
Contactgestoord kun je de twee dames wel noemen. Maar hoe vervreemd ze ook van elkaar zijn, met hun gewoonten zijn ze vergroeid. Aan deze rituelen, die kennelijk zekerheid en troost bieden, houden ze krampachtig vast: binnenkomen, uit het raam kijken, de gang oplopen om koffie te halen, terugkomen, kopjes op tafel zetten, gaan zitten, et cetera en vice versa.
Er gebeurt eigenlijke niets, maar alles wordt zo nadrukkelijk gedaan -lopen is een reeks stappen zetten, een deur openen is een deurklink pakken, omlaag duwen, het lichaam naar voren hellen- dat het een drukte van belang is. Een vreemd contrast. Zoals ook het tempo tergend slepend is, terwijl intussen de tijd voorbij vliegt getuige de ratelende klok.
“Omvallen” is bijna een stilstaand plaatje, kleurloos en monotoon, waarin het tikken van de hakken en herhalende bewegingen het tergende dan wel hypnotiserende gevoel van een minimalistische choreografie oproepen. Kleine interventies zoals een roze koffiepot, een groene gieter of een gouden envelop die onverwacht arriveert, hebben enorme impact; op ons netvlies en op de vrouwen.
Grote interventies, zoals het schijnbaar dood omvallen van de partner, beroeren juist niet. Dat verandert aan het slot -en dat is de moraal van het verhaal- alle façades gebroken zijn.
De interventies maken de erg doorzichtige symboliek van Van Rijn enigszins goed. “Omvallen” zet de poriën van je bewustzijn open, dwingt je door een vergrootglas te kijken. Dat is fascinerend. Evenals de eenvoud. Maar Van Rijn balanceert dit keer op het randje van simplisme: het onderwerp -de verkrampte pogingen van mensen om niet emotioneel uit balans te raken, niet ‘om te vallen’ -is gevaarlijk star, letterlijk en langdradig uitgewerkt.

Terug

Terug

Terug

Terug